بد اخلاق بودن خیلی جذاب و دوست داشتنیه! آدم های بد اخلاق همیشه دارای یه ابهت و احترام خاصی هستند! بد اخلاق بودن به آدم یک حس مطبوع متفاوت بودن و آزادی رو می ده ، مثل:من متفاوتم چون" هیشکی منو دوس نداره"، من با همه فرق می کنم چون"همه از من بدشون میاد" من آسوده خاطرم چون" حرف هیشکی واسم مهم نیست". صفت بد اخلاقی در عین "غیرمحبوب" بودن محاسن زیادی داره مخصوصا" وقتی که آدم بد اخلاق یه آدم بزرگتر و باتجربه تر از خود آدم باشه آدم نا خود آگاه ترغیب می شه که روی رابطه با طرف سرمایه گزاری کنه و برای بدست آوردنش تلاش کنه، ودر ازای رفاقت با یک باتجربه ی بد اخلاق! به بقیه فخر بفروشه.همیشه تو دانشگاه استاد های بد اخلاق احترام و شکوه خاصی دارند. همه دورشون جمع میشن و با ترس و لرز- که مبادا خاطر استاد آزرده شه- قصد شاد کردن و دیدن لبخند روی لباشو دارند و این کار براشون ارزشمنده ! در بین مشاهیر هم معمولا" کسانی که اخلاقی سرد و تند و خشن دارند و تن به مصاحبه با جراید نمی دن و با جوابیه های تند و تیز به انتقادات جواب میدن دارای هیبت بیشتری هستند نسبت به دیگر همنوعانشون که مصاحبه ها و عکس های با لبخندشون هر روز تو مجلات و روز نامه هاست. در مورد رابطه با جنس مخالف هم که دیگه بد اخلاقی جز یکی از محاسن به حساب میاد! جزء لا ینفکی از شکوه وابهت طرف ! دو تا دختر زیبا رو رو تصور کنین : اولی جدی و خشک و بد اخلاق که همیشه اخم به چهره داره و دیگری مهربون و فرندلی وشاد که همیشه نیشش تا بناگوش بازه...آدم واسه بدست آوردن دل کدوم یکی تحریک میشه...؟