دکتر ندوشن تو کتاب"ایران و تنهاییش"می نویسه:
ایرانیت کلمه بسیار پیچیده ومهمی است.تعریف روشنی نمی توتن برایش جست.هم بار منفی وهم بار مثبت بر خود دارد.اگر ایران می خواست بر استقلال خاک اصرار ورزد یعنی خارجی را بیرون کند تا کنون مضمحل شده بود.
منم این دفاعیه رو در توجیه روحیه تلفیق گرایی ایرانی دوس دارم!
اما بالاخره که چی؟ نمی خوایم بپذیریم خودروی پیکان که نماد صنعت ماست و تو موزه ملی جا خوش کرده یه خودروی انگلیسی بوده؟!
نمی خوایم قبول کنیم هنر تلفیق گر ایرانی تو تکامل مدرن خودش تبدیل به هنر مونتاز شده که بدنه پژو رو با موتور فیات پیوند می زنه؟!
آیا واقعا می تونیم انتظار داشته باشیم که ایرانی از بین این تلفیق و ترکیبای هزار سانه تو آینده ی نزدیک به تولید ملی برسه؟!
ایرانی حتی در مواجه با بحران های هویتی هم سخت نمی گیره! تو دنیای اینترنت و تکنولوژی موبایل حرف خودشو با حروف انگلیسی تایپ می کنه و به جای چاره اندیشی خط پینگلیش رو ابداع می کنه!
به هر حال اگه این روزا می تونیم تو وب لاگامون به خط فارسی بنویسیم این موهبت رو باید مدیون سرسختی "عرب ها" تو تغییر ویندوز بدونیم نه تلاشی از جانب خودمون !